12 lipca – 2 września 2024 r.

Wystawa wybitnej czeskiej rzeźbiarki o polskich korzeniach, zaliczanej do czołówki artystów z naszej części Europy. Prezentacja dzieł z kolekcji Iwony Siewierskiej oraz najnowszych prac artystki.
W Galerii BWA pokazywaliśmy obrazy strukturalne stworzone w latach 2010-2024 oraz rzeźby z ostatniego ćwierćwiecza. Prezentację uzupełniała seria rysunków z 2007 roku oraz unikatowe litografie z lat 80. XX w.
Eventowi towarzyszyła promocja książki „Lawendowa herbata”, która jest opowieścią o Grosseovej, pokazującą ją w 24 odsłonach.

Elżbieta Grosseová urodziła się 4 listopada 1937 roku w Warszawie. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w Metalu. Dyplom ukończenia uczelni otrzymała w 1966 roku. Projektowała dla polskiej Spółdzielni Artystów Plastyków „Ład”. Czuje się obywatelką świata, chociaż w Polsce uważana jest za Czeszkę, w Czechach za Polkę. W 1972 roku przeprowadziła się na stałe do Czech. Mieszka i pracuje w Horoměřicach pod Pragą, ale kocha Polskę i mówi o sobie, że jest stuprocentową Polką.
W gronie rzeźbiarzy jest jedną z nielicznych żyjących kobiet, która osiągnęła tak dużo. Od 2010 roku równolegle tworzy rzeźby z gliny i brązu oraz obrazy strukturalne. Jest członkinią Związku Artystów Plastyków Ceramików Unii Sztuk Plastycznych Republiki Czeskiej oraz Międzynarodowej Akademii Ceramicznej (AIC) w Genewie. Zdobyła 20 liczących się nagród w dziedzinie ceramiki, w tym w 1995 roku najważniejszą: Premio Aquisto w Faenzie. W 2022 roku otrzymała Złoty Medal Honorowy Zasłużony dla Kultury Polskiej od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jej credo: Moim partnerem w twórczym dialogu z materiałem rzeźbiarskim jest glina.

Wystawa realizowana przy pomocy finansowej Miasta Jeleniej Góry.

5 czerwca – 8 lipca 2024 r.

Wystawa malarstwa, rysunku i ceramiki. Artystka pisze: „jestem z moimi obrazami i w ogóle z całym tym malowaniem i rysowaniem w intymnej relacji. Obraz to zwierzenie, to myśl, to mój dziennik. Dziennik pełen nostalgii. NOSTALGNIK. To bezruch wspomnień, bieg myśli, pokoje wzruszeń, wstrząsy codzienności na widok starych drzew, psów, wazonów i polnych badylków. To wspomnienie kota, rysunku Taty, japońskiego pudełka. To moja pamięć. To też zachwyt, który broni mnie przed pustką, utratą i przemijaniem. Właściwie obrazy to barykady. Wznoszę je przeciwko światu, choć to on zachwyca. Niemiły paradoks. »Nie ma zachwytu bez paniki« taką notatkę znalazłam ostatnio w telefonie 😉 i tego się trzymam”.

Marianna Sztyma (ur. 1973) ilustratorka. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Rysuje komiksy, projektuje okładki i maluje. Działa w kolektywie POL_SZTYMA_WOLNA, w ramach którego wytwarzane są kolekcje talerzy i wazonów. Publikowała m.in. w „Twoim Stylu”, „Charakteraach”, „Newsweeku” i „Wysokich Obcasach”.
Za swoje ilustracje była wyróżniana w konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY i konkursie Najpiękniejsze Książki Roku organizowanym przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek. W 2022 roku ilustracje z książki Tkaczka chmur znalazły się na wystawie ilustratorów podczas Międzynarodowych Targów Książki Dziecięcej w Bolonii, jednego z najbardziej prestiżowych wydarzeń na świecie poświęconych książkom dla dzieci i młodzieży.

Wystawa realizowana przy pomocy finansowej Miasta Jeleniej Góry.